WAAROM JE ORPHAN BLACK GEZIEN MOET HEBBEN

 BY DENISE IN LIFESTYLE      POSTED ON 11 AUGUST 2017

Aanstaande zondag komt de allerlaatste aflevering van Orphan Black op Netflix. Met in totaal vijf seizoenen komt het einde van de serie nabij. Orphan Black gaat over wetenschappelijke samenzweringen en klonen, allemaal (in totaal meer dan tien) gespeeld door de fenomenale Tatiana Maslany. Hier lees je waarom je Orphan Black gezien moet hebben.

Deze serie, geschreven door Graeme Manson en geregisseerd door John Fawcett, portretteert veel verschillende vrouwen. Hoewel ze identiek zijn, zijn de ‘sestras’ allemaal ontzettend verschillend, uniek en bijzonder.

Zo is er Cosima Niehaus, de relaxte maar gevoelige kloon, die Experimental Evolutionary Development Biology studeerde en in de serie haar tijd besteed aan het bestuderen van de biologie van de klonen. Verder is ze lesbisch, maar zoals ze zelf zegt: ‘’My sexuality is not the most interesting thing about me.’’ Dan is er de roekeloze Sarah Manning. Ze is moeder, maar tegelijkertijd doet ze alles in haar macht om haar sestras te beschermen en te vechten voor rechtvaardigheid. Alison Hendrix is de voetbalmoeder van het stel. Samen met haar echtgenoot Donnie en hun twee geadopteerde kinderen woont ze in Bailey Downs, met alle sociale verplichtingen van dien. Een paar bijzaken: ze is alcoholist, verslaafd aan pillen en drugsdealer. Verder hebben zij en haar man een aantal moorden gepleegd, maar ook dat is slechts bijzaak. Niet te vergeten is Helena, de agressiefste van het stel. Ze is opgevoed door nonnen in Oekraïne en allerlei gebeurtenissen in haar bewogen leven hebben haar behoorlijk wild gemaakt. Haar favoriete ding op de wereld? Eten. Rachel Duncan houdt van macht. Soms is ze aan de macht, en soms niet. Zoals je vast begrijpt, zorgt dat voor de nodige problemen.

Natuurlijk zijn er nog veel meer klonen, maar mijn favoriete personage is Felix Dawkins. Sarah’s pleegbroer is gay, houdt ervan om naakt te schilderen in zijn loft en is daarnaast de beste bondgenoot en supporter die je je kunt indenken. Hij is heerlijk dramatisch en is vitaal voor het overleven van de sestras. Ook Mrs. S wijdt haar leven aan het beschermen van haar pleegkinderen en de rest van de klonen.

Want, hoewel de klonen allemaal zo verschillend én identiek zijn en hoewel ze meestal behoorlijk met elkaar in de clinch liggen, zijn ze zussen. En in plaats van een serie te schrijven over klonen die voortdurend elkaars mannen afpakken, besloot Graeme Manson het te laten draaien om liefde binnen deze ‘familie’. Met uiteindelijk allemaal hetzelfde doel, vrijheid en rechtvaardigheid, strijden ze. Met elkaar en voor elkaar.

Het laat zien waar we als vrouwen toe in staat zijn, wanneer we samenkomen en elkaar accepteren, steunen en sterker maken. Het laat zien waar we als maatschappij toe in staat zijn, als we een middelvinger opsteken naar het patriarchaat. De mannelijke personages hebben namelijk geen minder belangrijke rol. Ze staan niet in het middelpunt in deze serie, maar ze zijn zeker niet minder belangrijk. Het draait om gelijkheid. Dus is de serie feministisch? Ja. Is het een grote ‘fuck you’ naar Donald Trump? Wellicht. Maar dat is niet de insteek. Orphan Black is het portret van hoe het kán zijn. En is dat niet precies wat wij nodig hebben in 2017?

‘’My sister and I are orphans, you see. And we could have ended up anywhere. We could’ve ended up in any family. And if we had, we would’ve ended up being entirely different people. But my mum, Siobhan, this woman – she chose us as her own. We are who we are because she carried two little London urchins on her wings to Canada. Watching her raise my sister, watching my sister raise her own daughter, finding my biological sister, it’s quite mad. It’s taught me that we are all mysterious works of chance. Of choice. Of nature verse nurture. So to my galaxy of women – thank you for the nurture.’’ – Felix Dawkins


We would die for each other.

But we will live, for each other.